همه خاموش اند!

رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد

صد لطف چشم داشتم و یک نظر نکرد
سیل سرشک ما زدلش کین بدر نبرد

در سنگ خاره قطره باران اثر نکرد

همه خاموش اند!

جز من که در انتظار تو  بیدار ماند ام!

.........

دیر زمانی است که ماه
خاموش است
و چند شبی است که خورشید نیز
و همه ستارگان،
اما،
هر شب
بلبلان
خورشید را
در آب می بینند
و بسان پروانه ای معشوقه به نور،
جذب آب می شوند
حوضچه ی خانه ی من، اکنون
میعاد عاشقان شده است
و ماه
همچنان
خاموش است...

ای آشنا؛ می ترسم از جدایی...

الا ای آهوی وحشی کجايی

مرا با توست چندين آشنايی

دو تنها و دو سرگردان دو بيکس

دد و دامت کمين از پيش و از پس

بيا تا حال يکديگر بدانيم

مراد هم بجوييم ار توانيم

که می‌بينم که اين دشت مشوش

چراگاهی ندارد خرم و خوش

که خواهد شد بگوييد ای رفيقان

رفيق بيکسان يار غريبان

مگر خضر مبارک پی درآيد

ز يمن همتش کاری گشايد

مگر وقت وفا پروردن آمد

که فالم لا تذرنی فردا آمد

چنينم هست ياد از پير دانا

فراموشم نشد، هرگز همانا

که روزی رهروی در سرزمينی

به لطفش گفت رندی ره‌نشينی

که ای سالک چه در انبانه داری

بيا دامی بنه گر دانه داری

جوابش داد گفتا دام دارم

ولی سيمرغ می‌بايد شکارم

بگفتا چون به دست آری نشانش

که از ما بی‌نشان است آشيانش

چو آن سرو روان شد کاروانی

چو شاخ سرو می‌کن ديده‌بانی

مده جام می و پای گل از دست

ولی غافل مباش از دهر سرمست

لب سر چشمه‌ای و طرف جويی

نم اشکی و با خود گفت و گويی

نياز من چه وزن آرد بدين ساز

که خورشيد غنی شد کيسه پرداز

به ياد رفتگان و دوستداران

موافق گرد با ابر بهاران

چنان بيرحم زد تيغ جدايی

که گويی خود نبوده‌ست آشنايی

چو نالان آمدت آب روان پيش

مدد بخشش از آب ديده خويش

نکرد آن همدم ديرين مدارا

مسلمانان مسلمانان خدا را

مگر خضر مبارک‌پی تواند

که اين تنها بدان تنها رساند

تو گوهر بين و از خر مهره بگذر

ز طرزی کن نگردد شهره بگذر

چو من ماهی کلک آرم به تحرير

تو از نون والقلم می‌پرس تفسير

روان را با خرد درهم سرشتم

وز آن تخمی که حاصل بود کشتم

فرحبخشی در اين ترکيب پيداست

که نغز شعر و مغز جان اجزاست

بيا وز نکهت اين طيب اميد

مشام جان معطر ساز جاويد

که اين نافه ز چين جيب حور است

نه آن آهو که از مردم نفور است

رفيقان قدر يکديگر بدانيد

چو معلوم است شرح از بر مخوانيد

مقالات نصيحت گو همين است

که سنگ‌انداز هجران در کمين است

آخرین عشق

                                         عشق؛ یعنی شعله بر خرمن زدن

                                عشق؛ یعنی رسم دل برهم زدن

                     عشق؛ یعنی یک تیمم یک نماز

                               عشق؛ یعنی عالمی راز و نیاز

                                        عشق؛ یعنی با پرستو پر زدن

                              عشق؛ یعنی آب بر آذر زدن

                     عشق؛ چشمی است که گاه

خود را به کوری میزند

تا از خیابان عبورش دهی

بی آنکه بدانی، عبورت داد

روزهان با او بودن به سان نفسی گذشت

لحظه ی وداع نزديک بود

و آشوبی در دل برپا

که نگارا جواب نامه ی ما را چه شد؟

هرگز تو را فراموش نخواهم كرد حتي اگر مرا از ياد ببري و هرگز از تو رنجور نخواهم شد

چرا كه تو را دوست دارم ديوانه وار عاشقت شدم چرا كه مهرباني را در وجودت ديدم

با چشمانت وجودم را دگرگون ساختي و اگر تو نبودي هرگز عاشق نمي شدم

نه تو از عشق من دست مي كشي و نه قلب من از عشقت روي گردان مي شود

سوگند كه وجود تو در سرنوشت من نوشته شده است و اگر با مژگانت اشاره اي كني

فرسنگ ها راه خواهم پيمود چرا كه شب عشق بسيار طولاني است و قلبم در آرزوي تو

می سوزد.

آنگاه كه از برابر ديدگانم دور شوي خورشيد وجودت پنهان مي گردد

و ابرهاي غم و اندوه مرا دربر مي گيرند و به دنياي غريبي مي برند

هميشه در قلبم حضور داري و عشقت زندگي ام را گلباران كرده است

تمامي اين دنيا را با قلبي پر از رمز و راز به دنبالت طي كردم

محبوبم هميشه به انتظار بازگشتت خواهم ماند ...

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است.

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه ی خویش

بخدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه ی خویش

بخدا غنچه ی شادِ بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله ی آه شدم صد افسوس

که لبم باز بر آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست

می روم خنده به لب خونین دل

می روم از دل من دست بدار

ای امید عبس بی حاصل

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویران ی خویش

بخدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه ی خویش..

.....: گناه من چیست؟! :.....

هراسانم ؛دل نگران آینده ای که نمی دانم چه خواهد شد.

حتی مجالی برای آزادانه اندیشیدن درباره ی فرجام آرزوهایی که در ذهن پرورانده ام نمی بینم.

 آیا چشمان کسی به اندازه ی من اشکبار صحنه ای به ظاهر عادی بوده است ؟

 آیا کسی پیدا می شود که به خاطر کفش های پاره ی پسرکی یا قامت خمیده ی پیر مردی ،

 دستان پینه بسته ی پدری یا چشمان بارانی مادری در غم فرزند روزها و شبها خنده را بر خود حرام

 کرده باشد ؟

  ۰۰۰۰۰۰۰ 

 من کیستم ؟

 کدام آسمان وجودم را پرورانده و با لالایی و صدای چه گاهواره ای به خواب رفته ام

 که اینچنین دلتنگ یک مشت آب و یک جرعه خاک می شوم ؟

 مگر نگفته اند که آسمان همه جا یکرنگ است و زمین گورستان آدمی ؟

 پس چرا من ، این من پژمرده هنوز آسمان دلم در شب ِ بیقراری آبی است

 و زمین زیر پایم پروراننده ی شقایق های سرخ ؟

 آیا من اینگونه می اندیشم یا که این آسمان و زمین هستند که چنین چشمهای مرا پژواک می دهند ؟

 سالیانی است که در قاب خاک گرفته ی آینه دیده به دیده ام دوخته ام

 و به اشکهای روان بر گونه هایم سوگند خورده ام که همچنان آفتابی باشم ؛

 نور بپراکنم و روشنی بخشم و هماره آسمان دلم را سر به سر ستاره باران کنم

 تا هیچ ابر کینه ای راه نیابد به این بیکران آبی ِ روشن . اما افسوس که ناپاکان سنگ صفت شکستند

این آینه ی آرام را . نمی دانم تقصیر من بود که زلالینه می پنداشتم هر روانی را یا ساده بودن آینه ام که

 می نمایاند به هر ساحری اسرارش را .

 آینه را و شکستند و رفتند و تنها تبسم پراکندند و هیچ مدافع ، پناه و هیچ فکری که برایش مهم باشد

 یا حتی هیچ نگاه پرسشگر و مؤاخذه گری نبود که امیدم شود و تمام امیدها تنها خیالی بودند

 و شاید مرا نشاید قدر و قیمت . آب از آب تکان نخورد و من نگریستم و ایستادم.

 لب فرو بستم و هیچ واژه ای که بوی نفرت دهد بر زبان نیاوردم.

 دیگر تاب مقاومت برابر ابرهای طوفان زای کینه را ندارم و سوگند می خورم آفتابی نبودن را.

 دیگر آفتابی نخواهم بود و ازآه یتیمان بغضم نمی گیرد.

 بوی کاهگل های آن روستا و گریه های کودک همسایه مهربانم نمی کند

 و از زمین خوردن پیر مرد کهنسال خنده ام می گیرد

 و شاید هیچ حسی این وجود بی وجود و خسته را فرا نخواهد گرفت.

 نه ؛ نه این گناه من نیست. اصلا ً این من دیگر من نیست.

 این گناه را پای کسانی بگذارید که آسمانشان ظلمانی تر از شب است

 و زمینشان کشتار گاه قاصدک ها . این گناه را پای این کر کسانی بگذارید

 که نقاب انسانیت بر چهره زده اند و در صفحه ی زمان ثانیه های آبی زیستن را به تاراج می برند.

 خون می نوشند و قلبها را به دندان می گیرند و پایان هر وعده قهقهه های رکیک و گیج کننده می زنند

 و در خماری مستی امروز و انتظار مستی فردا ، فردایی که معلوم نیست

 برای چندین نفر بدترین آینه باشد به خواب می روند...

.....: شیرین من :.....

چشمای نازت مونده بیادم

طاقت دوری تو من ندارم

تنگ غروبه دلم گرفته

چشمای نازت منو گرفته

                   

سرا پای وجودم خواهان توست

تو  را دوست دارم، اما نمی توانم بر زبان رانم

تو  را می پرستم، اما گویا نیستم

زمانی که  تو  را می بینم، کلمات در ذهنم ترکیب نمی شوند

فکرم چون کبوتری سبکبال از قفس می جهد

و به پرواز می آید

چشمانم تیره و تار می گردند و دستانم بلرزش می افتند.

میدانم چرا نمی توانم روحم را برایت باه اسارت کشم

کلامم را روان گردانم

چون  تو را دوست می دارم

وجودم در آتش عشق  تو  می سوزد

ولی فغانش را کسی نمی شنود،

رنجش را احساس نمی کند و فریاد رسی ندارد

نازنینم! زمانی که فکر می کنم

خوب است که در خویش فرو روم بر زبان نرانم

ناله ای دل بر می خیزد و مانع می شود

آنگاه است که قلم بر می دارم

و آنچه در دل دارم برایت می نویسم...

 شیرین جان دوستت دارم  

.....: عاشقی :.....

 

 

خوابو از چشام بگیر مثل همیشه 

بگو عمر عاشقی تموم نمیشه

 

منو با خودت ببر هر جا دلت خواست 

دیگه چیزی نمی خوام این آخریشه 

 

تو شریک دردمی تو این زمونه 

تو  زمونه ای که عشق رنگ خزونه 

 

پرم از حس غریبی که می دونم 

مث بغضه شایدم بدتر از اونه

 

توی خلوتم  تو  بهترین صدایی 

برای نفس کشیدنم هوایی

 

تو  رو میشناسه دلم غریبه نیستی 

ساده تر بگم یه حس آشنایی

 

تو  یه تعریف زلالی مث دریا 

فرصتی برای کشف یه معما 

 

تو  رو می خونم و باور می کنم من 

صادقانه با منی همیشه هر جا

 

تو  همون راز نگفته ای تو سینه 

منم اون که با تو دیوونه ترینه

 

همه جا هر جا که هستی هر جا باشی 

چشمای منتظرم تو...

.....: تـــو :.....

بنام بهترینم

........

در سکوت غمزده ای عمرم

در طلوع غمزده ای زندگی ام

جز  تو  غروری نیست

در آسمان تاریک دلم  جز  تو  ستاره ای نیست

در افکار بیکرانم  جز  تو  شوری نیست

در سکوت غمزده ای عمرم

جز  تو فریادی نیست

                          جز  تو  صدایی نیست....

...

...

                        تو  مثل آن موج صبوری

                             وفا دار به دریا

                         تو  مثل حقیقت

                              مهربانی مثل رویا

                         تو  چقدر تازه و پاکی

                              مثل گلهای یاس بین باغ

                          تو  مثل ستاره هایی

                               بین آسمان داغ

                          تو  مثل همون گل سرخی

                               که گذاشتم لای دفتر

                          تو  مثل همون حرفی

                               که نا گفته می ماند دم آخر

                          تو  مثل باران عشقی

                               روی تنهایی شاعر

                           تو مثل همون آبی

                               که می ریزند پشت مسافر

.....: ز نــد گــی :.....

 

زندگی؛ یعنی چکیدن  

                              همچو شمع از گرمی عشق

زندگی؛ یعنی لطافت  

                                  گمشدن در نرمی عشق

زندگی؛ یعنی دویدن  

                                 بی امان در وادی عشق

رفتن و آخر رسیدن  

                                       بر در آبادی عشق

...

 

می توان هر لحظه هر جا   عاشق و دلداده بودن

پر غرور چون آبشاران   بودن اما ساده بودن

می شود هر روز و شب را   از نگاه صبح فهمید

یا به وقت ریزش اشک   شادی بگذشته را دید..

.....: انتظار :.....

چشمانم اشک می ریزند و می گویند که در انتظار  تو کور شدم؛

زبانم حرف خوشی نمی زند و می گوید که اسم  تو را صدا می زنم؛

گوشهایم می گویند که اسم  تو  را می شنوم؛

و

قلبم می گوید که هر زمانی با  تو  یکجا شوم خوشی هایم را آغاز خواهم کرد

و وقتی اگر از  تو  جدا شوم غم را آغاز خواهم کرد.....

....

گرم است آفتاب قیامت

لیک نیست سوزنده تر ز سایه ای دیوار انتظار....

دیگر طاقت انتظار ندارم... 

.....: جویبار زندگی :.....

جویبار زندگی"

جویبار زندگی طبق عادت همه روزه در گذر است و تنها خاطرات این جویبار ته نشین می شود

چه شیرین و چه تلخ

اما درین گذر عمر جای تو را خالی احساس می کنم

هر لحظه را فقط به آرزوی با تو بودن سپری می کنم

آیا این گذر عمر فرصت دیدار دوبارهء تو را خواهد داد؟

؟

من همیشه عقربه های ساعت را دنبال می کنم ت لحظه ای دیدار فرا رسد....

.

پس بیـــا !!!